Imbir od kuchni po apteczkę. Co mówi nauka o jego działaniu?

Imbir lekarski to jedna z najstarszych i najlepiej przebadanych roślin leczniczych na świecie. Jego kłącze kryje w sobie bogactwo bioaktywnych związków, które wpływają na zdrowie na wielu płaszczyznach. Od łagodzenia nudności, przez działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, aż po wspieranie odporności i poprawę metabolizmu. W tradycyjnej medycynie wykorzystywany od tysięcy lat, dziś znajduje potwierdzenie w licznych badaniach klinicznych. W tym artykule poznasz nie tylko skład chemiczny imbiru, ale także jego mechanizmy działania, zastosowania oraz rekomendowane dawki i bezpieczeństwo stosowania. Sprawdź, jak imbir może wspierać Twoje zdrowie w naturalny sposób!

Imbir lekarski – systematyka

Nazwa łacińska: Zingiber officinale Roscoe
Rodzina botaniczna: Imbirowate (Zingiberaceae)
Rodzaj surowca: kłącze imbiru (Zingiberis rhizoma), olejek eteryczny (Zingiberis aetheroleum)
Typ rośliny: bylina, roślina wieloletnia o podziemnym kłączu, naziemna część zielna

Imbir lekarski – pochodzenie, wygląd, zbiór i przechowywanie

Imbir lekarski – pochodzenie geograficzne

Imbir lekarski należy do rodziny imbirowatych. Uważa się, że został udomowiony w Azji Południowo-Wschodniej przez społeczności austriolnezyjskie (ok. 5 000 lat p.n.e.), a stamtąd rozprzestrzenił się do Indii i Chin. Obecnie głównymi eksporterami imbiru są Indie (ok. 45% światowej produkcji), Chiny i Nigeria, a powierzchnia upraw światowych wynosi ponad 4 mln ha.

Wygląd rośliny i kłącza

Jest to bylina tworząca okazałe, pęczniejące kłącze podziemne. Rośliny dorastają do 0,5–1 m. Ma lancetowate liście, a pędy naziemne to pseudostemy, czyli ciasno ułożonych pochw liściowych, które przypominają łodygę, ale nimi nie są. Jeżeli chodzi o kłącze, jest ono mięsiste, często rozgałęzione, o cienkiej brązowobursztynowej skórce i intensywnie aromatycznym, kremowo-żółtym miąższu. Kwiaty wyrastają bezpośrednio z kłącza, ale w uprawach pojawiają się sporadycznie. Plon uzyskuje się głównie z korzeni.

Zbiór imbiru

Zbiorów dokonuje się ręcznie lub mechanicznie po 8–10 miesiącach od wysadzenia. Jest to czasowe optimum dla związków bioaktywnych: gingeroli i olejków eterycznych. Młode kłącza zbiera się wcześniej około 5–6 mies. po posadzeniu. Są one delikatniejsze i bardziej soczyste. Standardowy proces po zbiorze obejmuje mycie, sortowanie i tzw. „curing”, czyli początkowe osuszanie, które zagęszcza skórkę i ogranicza utratę wilgoci oraz rozwój patogenów. Proces suszenia w 50‑60 °C przedłuża trwałość i zachowuje bioaktywne składniki (gingerole, olejki).

Przechowywanie imbiru

Optymalne warunki przechowywania dla świeżego kłącza imbiru to temperatura 12–15 °C i wilgotność 75–95%, co pozwala przechować surowiec przez 2–3 miesiące bez kiełkowania i znacznych strat masy. Wyższe temperatury (>18 °C) powodują z kolei szybkie kiełkowanie, utratę wody i zwiększone ryzyko pleśni.

Zaawansowane technologie przechowalnicze

W celu poprawy jakości surowca w czasie przechowywania, wykorzystuje się także specjalne metody, jak:

• chłodnia kontrolowana (10–15 °C, wilgotność 90 %) – redukuje utratę masy o ~23 %,
• modyfikowana atmosfera (MAP / CAS) – ogranicza kiełkowanie i wzrost mikroorganizmów,
• powłoki biopolimerowe (chitozan + wosk pszczeli) – znacząco zmniejszają odparowanie, utrzymują wilgotność i związki fenolowe oraz spowalniają degradację komórek, szczególnie w 3 % chitozanu + 6 % wosku,
• nano-powłoki z olejkami (np. goździkowym, tymiankowym) – mają silne działanie przeciwdrobnoustrojowe i wydłużają okres przydatności.

Imbir lekarski – związki czynne

Kłącze imbiru lekarskiego jest bogate w szereg związków biologicznie czynnych, które determinują jego właściwości prozdrowotne i terapeutyczne. Kluczowe grupy substancji to związki fenolowe, np. gingerole, shogaole, paradole, a także olejki eteryczne i flawonoidy.

Związki fenolowe – gingerole, shogaole, paradole

Najważniejszymi bioaktywnymi związkami fenolowymi są:

• 6-gingerol – najobficiej występujący związek w świeżym kłączu
• 8-gingerol, 10-gingerol
• 6-shogaol, 8-shogaol, 10-shogaol – powstają podczas suszenia lub obróbki cieplnej z gingeroli
• paradole (6-paradol, 8-paradol) – powstają w wyniku dalszej degradacji shogaoli

Olejki eteryczne

Olejki eteryczne stanowią około 1–3% masy suchego kłącza imbiru i są głównym źródłem charakterystycznego, korzennego aromatu. Ich skład zależy od pochodzenia geograficznego oraz metody ekstrakcji. Główne składniki olejków imbiru to:

• zingiberen (20–30%) – główny seskwiterpen nadający imbirowi aromat korzenny
• β-seskwifelandren (10–15%)
• farnesen (8–12%)
• β-bisabolen (2–5%)
• kamfen, α-pinen, limonen, 1,8-cyneol, borneol

Flawonoidy

W kłączu imbiru występują również flawonoidy, choć w mniejszych ilościach w porównaniu do gingeroli. Należą tu: kemferol, kwercetyna, rutyna, apigenina

Kwasy fenolowe

• kwas ferulowy
• kwas kawowy
• kwas galusowy
• kwas chlorogenowy

Garbniki

Kłącze imbiru zawiera także niewielkie ilości garbników katechinowych.

Nowo odkryte związki bioaktywne

Najnowsze badania z lat 2017–2023 zidentyfikowały nowe pochodne gingeroli i shogaoli, jak diarylheptanoidy i gingerdiol, które wykazują silniejsze działanie antyoksydacyjne i przeciwzapalne niż klasyczne gingerole. Związki te są obecnie przedmiotem badań nad ich zastosowaniem w profilaktyce chorób neurodegeneracyjnych i metabolicznych.

Trzeba pamiętać, że zawartość poszczególnych składników w kłączu imbiru jest zmienna i zależy od warunków uprawy, sposobu zbioru, obróbki (czy surowiec jest świeży, suszony, czy kandyzowany), a także metody ekstrakcji. Przykładowo, suszenie i obróbka cieplna zwiększają zawartość shogaoli względem gingeroli, co zmienia profil farmakologiczny surowca. Ekstrakcja alkoholowa lub nadkrytycznym CO₂ pozwala uzyskać wyższe stężenia bioaktywnych fenoli w porównaniu do klasycznego naparu wodnego.

Imbir lekarski – mechanizmy działania i właściwości farmakologiczne

Imbir lekarski jest jednym z najlepiej przebadanych surowców roślinnych pod kątem wielokierunkowego wpływu na zdrowie człowieka. Jego bogaty skład fitochemiczny, obejmujący wspomniane wyżej gingerole, shogaole, paradole, zingeron oraz olejki eteryczne, przekłada się na szerokie spektrum aktywności biologicznej.

Właściwości farmakologiczne imbiru obejmują przede wszystkim działanie przeciwwymiotne, przeciwzapalne, przeciwbólowe, antyoksydacyjne, immunomodulujące, neuroprotekcyjne oraz korzystny wpływ na układ krążenia i przewód pokarmowy.

Imbir lekarski a działanie przeciwwymiotne

Jednym z najlepiej udokumentowanych efektów imbiru jest jego działanie przeciwwymiotne. Bioaktywne związki imbiru, przede wszystkim gingerole i shogaole, wykazują zdolność hamowania receptorów serotoninowych 5-HT₃, które są kluczowo zaangażowane w mechanizm powstawania nudności i wymiotów. Receptory te, zlokalizowane w przewodzie pokarmowym oraz w ośrodku wymiotnym w mózgu, odpowiadają za inicjowanie odruchu wymiotnego w odpowiedzi na różne bodźce, w tym toksyny, leki czy zmiany hormonalne. Hamując aktywację tych receptorów, imbir może skutecznie ograniczać nudności zarówno u pacjentów onkologicznych poddawanych chemioterapii, jak i u kobiet w ciąży, a także po zabiegach chirurgicznych.

Dodatkowo gingerole wpływają na poprawę motoryki żołądka i przyspieszają opróżnianie treści pokarmowej, co również przyczynia się do łagodzenia objawów niestrawności i uczucia pełności po posiłku.

Mechanizmy te zostały potwierdzone w licznych badaniach, które wykazały zmniejszenie częstości i nasilenia nudności w różnych grupach pacjentów. Przykładowo, jedno z badań kontrolowanych z podwójnie ślepą próbą objęło 291 kobiet (<16 tyg. ciąży), porównujące imbir (1,05 g/d) z witaminą B6 (75 mg/d) przez 3 tygodnie. Obie grupy zanotowały porównywalne istotne zmniejszenie objawów nudności i wymiotów w VAS (Wizualnej Skali Analogowej – subiektywnej ocenie nasilenia objawów), bez różnic między grupami (różnica średnia ok. 0,2 punktu). Warto też zwrócić uwagę na przegląd badań (n ≥ 14 RCT), który potwierdza, że imbir w dawkach 1 g/d, stosowany co najmniej 4 dni, znacząco redukuje nudności i wymioty w ciąży, z bezpieczeństwem potwierdzonym dla matki i płodu. W kwestii motoryki żołądkowej badania kliniczne na ochotnikach wykazały, że imbir (1 g jednorazowo) przyspiesza opróżnianie żołądka oraz redukuje objawy dyspepsji. Działanie przypisuje się stymulacji motoryki przez gingerole. Meta‑analiza 7 RCT z udziałem pacjentów onkologicznych pokazała, że choć wyniki są mieszane, wskazują na umiarkowane działanie imbiru, zwłaszcza jako wsparcie uzupełniające, ale metaanaliza podkreśla potrzebę większych i lepiej skonstruowanych badań.

Imbir lekarski a działanie przeciwzapalne

Kolejnym istotnym aspektem działania imbiru jest jego silna aktywność przeciwzapalna i przeciwbólowa. Związki aktywne imbiru wykazują zdolność do hamowania kluczowych mediatorów stanu zapalnego, takich jak cyklooksygenaza-2 (COX-2), syntaza tlenku azotu indukowana (iNOS) oraz czynnik transkrypcyjny NF-κB. Poprzez zahamowanie tych szlaków molekularnych, imbir ogranicza produkcję prozapalnych cytokin, w tym interleukin IL-1β, IL-6 oraz czynnika martwicy nowotworów TNF-α. W badaniach na modelach zwierzęcych i komórkowych wykazano również, że imbir moduluje szlak MAPK i Akt, co dodatkowo tłumi rozwój procesu zapalnego. W praktyce klinicznej przekłada się to na udowodnione działanie w redukcji bólu, szczególnie w przypadku bolesnych miesiączek, bólów mięśniowych pojawiających się po intensywnym wysiłku, a także w chorobie zwyrodnieniowej stawów.

Pan i wsp. (2008) wykazali na makrofagach RAW 264.7, że 6‑shogaol znacznie redukuje ekspresję iNOS i COX‑2 po stymulacji lipopolisacharydem. Mechanizm związany jest z zahamowaniem transkrypcji aktywowanej przez NF‑κB — przez blokadę degradacji IκBα i fosforylacji p65, a także zahamowanie szlaku PI3K/Akt oraz MAPK (ERK). Z kolei w  modelach na myszach, 6‑shogaol skutecznie tłumi ekspresję COX‑2 i iNOS w skórze wywołanej TPA (12-O-tetradekanoyloforbol-13-octan, czyli związek chemiczny stosowany w badaniach laboratoryjnych do sztucznego wywoływania stanu zapalnego). Przegląd z 2021 roku wskazywał natomiast, że 6‑shogaol w in vitro i in vivo redukuje mediatory zapalne, aktywując jednocześnie przeciwutleniające szlaki (np. HO‑1, Nrf2), co potwierdza kompleksowy mechanizm działania przeciwzapalnego.

Badania kliniczne i metaanalizy dowodzą skuteczności imbiru we wspieraniu w bólach menstruacyjnych, porównywalnej do NLPZ. Przykładowo, metaanaliza z 2017 roku w ramach 7 RCT (750–2000 mg/d przez 3–4 dni pierwszej fazy cyklu) wykazała istotną redukcję bólu wyrażoną jako zmniejszenie wartości PVAS o średnio 1,85 punktu (95% CI: –2,87 do –0,84; p=0,0003). W innym randomizowanym badaniu (150 uczestniczek) użycie 250 mg imbiru (4‑krotnie dziennie przez 3 dni) dało efekt porównywalny do mefenaminy i ibuprofenu, z redukcją VAS bólów menstruacyjnych bez znaczących różnic

Imbir wpływa również na receptory vaniloidowe TRPV1 (odpowiedzialny za odczucie bólu), co obniża percepcję bólu i przynosi ulgę w stanach zapalnych mięśni i stawów. Działanie imbiru na receptor TRPV1 zostało potwierdzone przez badania wykazujące, że związki takie jak gingerole i shogaole obniżają neutralną pobudliwość receptorów bólowych, co przekłada się na łagodzenie przewlekłego bólu mięśniowego i stawowego. W przeglądzie klinicznych badań na DOMS (opóźnioną bolesność mięśniową) ~194 uczestników, imbir skutecznie redukował ból fizyczny i poziom cytokin zapalnych we krwi.

Imbir lekarski jako antyoksydant

Kolejna cecha, czyli działanie antyoksydacyjne imbiru polega na aktywacji naturalnych systemów obronnych organizmu przed stresem oksydacyjnym. Imbir zwiększa aktywność enzymów antyoksydacyjnych, takich jak dysmutaza ponadtlenkowa (SOD), katalaza (CAT) i peroksydaza glutationowa (GPx), a jednocześnie zmniejsza poziom markerów stresu oksydacyjnego, w tym malonodialdehydu (MDA) i nadtlenków lipidowych. Ochrona przed stresem oksydacyjnym jest kluczowa nie tylko dla spowolnienia procesów starzenia się organizmu, ale również dla prewencji chorób neurodegeneracyjnych i nowotworowych. Dzięki temu imbir wspiera integralność błon komórkowych i przeciwdziała uszkodzeniom DNA.

W jednym z randomizowanych, placebo‑kontrolowanych badań pilotażowych przeprowadzonych wśród 43 pacjentek poddawanych chemioterapii, codzienne przyjmowanie kapsułek zawierających ekstrakt z imbiru przez 64 dni doprowadziło do istotnego wzrostu aktywności enzymów antyoksydacyjnych: dysmutazy ponadtlenkowej (CuZn‑SOD), katalazy (CAT) oraz peroksydazy glutationowej (GPx). Ponadto zaobserwowano znaczący wzrost stosunku glutationu zredukowanego do utlenionego (GSH/GSSG), co świadczy o poprawie równowagi redoks w komórkach. Równolegle odnotowano wyraźne obniżenie poziomów malonodialdehydu (MDA), będącego markerem peroksydacji lipidów, oraz azotanów i azotynów (NO₂⁻/NO₃⁻), które są pośrednimi wskaźnikami stresu nitrozacyjnego. Różnice między grupą suplementowaną imbirem a placebo były wysoce istotne statystycznie (p < 0,0001). Te wyniki potwierdziła również metaanaliza randomizowanych badań klinicznych z 2021 roku, która objęła od 8 do 10 RCT z udziałem ludzi. W analizowanych badaniach wykazano, że suplementacja imbiru istotnie zwiększa aktywność GPx i całkowitą aktywność antyoksydacyjną (TAC), przy jednoczesnym obniżeniu poziomu MDA w surowicy krwi. Wskazuje to na skuteczne ograniczanie uszkodzeń oksydacyjnych w organizmie u osób suplementujących imbir.

Równie obiecujące wyniki uzyskano w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. W eksperymentach z udziałem szczurów i myszy narażonych na toksyczne działanie etanolu, streptozotocyny (wywołującej cukrzycę) czy ołowiu, suplementacja ekstraktu z imbiru prowadziła do wzrostu aktywności enzymów antyoksydacyjnych: SOD, CAT i GPx. Jednocześnie poziom MDA znacząco się obniżał, co potwierdzało ochronne działanie imbiru przed stresem oksydacyjnym. Wykazano także aktywację szlaków molekularnych odpowiedzialnych za odpowiedź antyoksydacyjną, zwłaszcza ścieżki Nrf2/HO‑1, która reguluje ekspresję genów kodujących enzymy ochronne.

W ciekawym i jednym z najnowszych badań z 2025 roku oceniono wpływ diety wzbogaconej o imbir na mechanizmy antyoksydacyjne u myszy w różnym wieku. Zwierzęta otrzymywały dietę zawierającą 0,6–1,8% imbiru przez 3 miesiące. U starszych myszy zaobserwowano wzrost aktywności SOD, poziomu zredukowanego glutationu (GSH) oraz całkowitej zdolności antyoksydacyjnej w surowicy. U młodszych osobników również odnotowano korzystny spadek poziomu MDA, szczególnie przy wyższej zawartości imbiru w diecie. Różnice w markerach stresu oksydacyjnego były istotne statystycznie przy najwyższej dawce suplementacyjnej (1,8%).

Imbir lekarski a odporność

Imbir lekarski odgrywa ważną rolę także w kwestiach odpornościowych. Jego właściwość w tym zakresie polega na regulowaniu równowagi między odpowiedzią prozapalną a przeciwzapalną oraz na wspieraniu mechanizmów adaptacyjnych układu odpornościowego. Kluczowym szlakiem, który odgrywa rolę w tym procesie, jest aktywacja czynnika transkrypcyjnego Nrf2 oraz zwiększenie ekspresji hemooksygenazy-1 (HO-1). Nrf2, będący głównym regulatorem odpowiedzi antyoksydacyjnej i cytoprotekcyjnej (ochraniającej komórki), odpowiada za inicjację transkrypcji genów kodujących enzymy przeciwzapalne oraz detoksykacyjne. Dzięki temu imbir pomaga ograniczać produkcję reaktywnych form tlenu (ROS) oraz cytokin prozapalnych, takich jak interleukina-6 (IL-6), czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF-α) czy interferon gamma (IFN-γ), co przekłada się na zmniejszenie przewlekłego stanu zapalnego.

Szczególnie interesującym mechanizmem działania imbiru jest jego zdolność do hamowania tzw. NEToz, czyli formowania przez neutrofile pułapek zewnątrzkomórkowych (NETs). Nadmierna aktywacja NETów jest jednym z mechanizmów leżących u podstaw wielu chorób autoimmunologicznych i zakrzepicy. Związki aktywne imbiru, zwłaszcza gingerole, blokują enzym PDE4 w neutrofilach, co prowadzi do zwiększenia poziomu cAMP i aktywacji kinazy białkowej A (PKA), a w konsekwencji do ograniczenia produkcji ROS i hamowania procesu NETozy. Wpływa to ochronnie na tkanki, zmniejszając uszkodzenia komórkowe wywołane przez przewlekły stan zapalny.

Oprócz tego imbir wspiera równowagę między różnymi subpopulacjami limfocytów T. Udowodniono, że jego składniki aktywne zwiększają ekspresję czynnika transkrypcyjnego FoxP3, charakterystycznego dla limfocytów T regulatorowych (Treg), które odpowiadają za tłumienie nadmiernej reakcji immunologicznej. Jednocześnie zmniejszają ekspresję czynników T-bet i RORγt, które promują odpowiedź zapalną Th1 i Th17, odpowiedzialną za rozwój wielu schorzeń autoimmunologicznych.

Mechanizmy te zostały potwierdzone w licznych badaniach przedklinicznych oraz klinicznych. W jednym z badań randomizowanych przeprowadzonym w 2023 roku wykazano, że suplementacja imbiru w dawce odpowiadającej 20 mg gingeroli dziennie przez tydzień u zdrowych ochotników skutecznie zmniejszała tworzenie NETów oraz poziomy markerów stresu oksydacyjnego i aktywności mieloperoksydazy (MPO) w surowicy krwi. Efekty te były równie widoczne w modelach zwierzęcych z toczniem rumieniowatym układowym oraz zespołem antyfosfolipidowym, gdzie obserwowano zmniejszenie liczby zakrzepów i redukcję poziomu autoprzeciwciał.

W innym badaniu klinicznym obejmującym 70 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów suplementacja imbiru w dawce 1,5 g dziennie przez 8 tygodni doprowadziła do istotnego wzrostu ekspresji FoxP3 w limfocytach T regulatorowych oraz obniżenia ekspresji T-bet i RORγt, co sugeruje przywrócenie równowagi immunologicznej i zmniejszenie aktywności zapalnej. Dodatkowo, w badaniach na myszach ze stwardnieniem rozsianym wykazano, że podawanie gingerolu w dawce 25–100 mg/kg zwiększało ekspresję HO-1 oraz aktywność Nrf2, co korelowało ze złagodzeniem objawów neurologicznych i zahamowaniem rozwoju choroby.

Ochronny efekt imbiru na układ odpornościowy wzmacnia także jego zdolność do hamowania aktywacji komórek dendrytycznych poprzez ograniczenie ekspresji MHC II oraz produkcji cytokin prozapalnych, takich jak IL-12 czy TNF-α. Dzięki temu imbir może ograniczać nadmierną prezentację antygenu i aktywację limfocytów T w chorobach o podłożu autoimmunologicznym.

Imbir lekarski a układ sercowo-naczyniowy

Następną właściwością imbiru jest korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Główne mechanizmy obejmują poprawę profilu lipidowego, działanie hipotensyjne poprzez relaksację naczyń i wpływ na kanały wapniowe, a także efekt przeciwzakrzepowy poprzez hamowanie agregacji płytek.

Poprawa profilu lipidowego po suplementacji imbiru jest związana z kilkoma mechanizmami biochemicznymi. Gingerole i shogaole hamują aktywność enzymu HMG-CoA reduktazy, który jest kluczowy w biosyntezie cholesterolu w wątrobie. Dodatkowo związki te stymulują ekspresję receptorów LDL na powierzchni komórek wątrobowych, co sprzyja usuwaniu LDL-cholesterolu z krwiobiegu. Imbir może również wpływać na aktywację enzymu lipazy lipoproteinowej, która ułatwia rozkład trójglicerydów zawartych w lipoproteinach VLDL i chylomikronach, prowadząc do ich obniżenia we krwi. Te mechanizmy znalazły potwierdzenie w metaanalizie randomizowanych badań klinicznych z 2022 roku, w której wykazano, że suplementacja imbiru w dawkach od 500 do 1500 mg dziennie przez co najmniej 8 tygodni skutkuje obniżeniem cholesterolu całkowitego, frakcji LDL oraz triglicerydów, przy jednoczesnym wzroście cholesterolu HDL. Efekty te zostały także potwierdzone w badaniu klinicznym obejmującym pacjentów z hiperlipidemią, w którym stosowanie 1 g imbiru dziennie przez 12 tygodni wyraźnie poprawiło profil lipidowy w porównaniu z placebo.

W kontekście działania hipotensyjnego imbir wykazuje właściwości rozkurczające naczynia krwionośne, co związane jest z blokowaniem kanałów wapniowych typu L na błonach mięśni gładkich naczyń. Dzięki temu ograniczany jest napływ jonów wapnia do komórek, co zmniejsza napięcie ścian naczyń i prowadzi do ich relaksacji. Dodatkowo gingerole stymulują produkcję tlenku azotu (NO) w komórkach śródbłonka, co również sprzyja rozszerzeniu naczyń i obniżeniu ciśnienia tętniczego. W metaanalizie obejmującej osoby z cukrzycą typu 2 wykazano, że suplementacja imbiru prowadziła do istotnego spadku zarówno ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego. Z kolei w badaniu trwającym 4 tygodnie, w którym uczestnicy przyjmowali 400 mg ekstraktu imbiru dwa razy dziennie, odnotowano znaczący spadek ciśnienia skurczowego, co dodatkowo potwierdza jego efekt hipotensyjny.

Imbir wykazuje również działanie przeciwzakrzepowe poprzez hamowanie agregacji płytek krwi. Mechanizm ten wynika z blokowania kanałów wapniowych w płytkach oraz hamowania aktywności cyklooksygenazy, co redukuje produkcję tromboksanu A2 – silnego promotora agregacji. Dodatkowo gingerole mogą zmniejszać produkcję prostaglandyn i leukotrienów o działaniu prozakrzepowym. Badania in vitro wykazały, że ekstrakty z kłącza imbiru skutecznie hamują agregację płytek wywołaną przez kolagen i ADP. Jednak wyniki badań klinicznych w tym zakresie są niejednoznaczne. W metaanalizie 8 randomizowanych badań część wykazała zmniejszenie agregacji płytek po suplementacji imbirem, natomiast inne nie potwierdziły istotnych różnic w porównaniu z placebo. W badaniu crossover, w którym uczestnicy przyjmowali 2 g sproszkowanego imbiru, nie stwierdzono zmian w czasie krwawienia ani w agregacji płytek w warunkach fizjologicznych. Sugeruje to, że działanie przeciwzakrzepowe imbiru może być zależne od dawki, czasu stosowania oraz indywidualnych predyspozycji pacjentów.

Imbir – wskazania i zastosowanie tradycyjne

Wiesz już, w jaki sposób działają substancje czynne obecne w imbirze. Dzięki temu jest on powszechnie stosowany w tradycyjnych systemach medycznych. Zwłaszcza dotyczy to medycyny ajurwedyjskiej oraz chińskiej i to od co najmniej dwóch tysięcy lat.

W ośrodkach medycyny ludowej był ceniony za szerokie spektrum zastosowań, obejmujące zarówno dolegliwości żołądkowo-jelitowe, przeziębienia i problemy reumatyczne. W codziennej praktyce ludowej popularne były napary z imbiru dodawane do herbat, miodu i potraw. Szczególną wartość przypisywano imbirowi w leczeniu bólów menstruacyjnych, gdzie był stosowany zarówno profilaktycznie, jak i w ostrym okresie bólu.

Jak zauważyłaś/zauważyłeś współczesne badania pokazują, że imbir rzeczywiście ma potencjał leczniczy w zakresie wymienionych schorzeń.

W ajurwedzie imbir klasyfikowany jest jako środek o działaniu rozgrzewającym („ushna”), pobudzający trawienie („deepana”) i odprężający („shothahara”). Stosowano go w zaburzeniach kapha, takich jak dyspepsja, wzdęcia, przeziębienia/ Według tego systemu działa poprzez przyspieszenie przepływu krwi i śluzu. Z kolei tradycyjnej medycynie chińskiej był używany do leczenia „zimnych” schorzeń takich jak biegunki, bóle brzucha czy przeziębienie – również dzięki swoim właściwościom rozgrzewającym, harmonizującym Qi, i działaniu pobudzającemu układ odpornościowy.

Inną tradycyjną domeną zastosowań było łagodzenie objawów przeziębienia, grypy i infekcji górnych dróg oddechowych. Imbir miał działać przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie. Co ciekawe, w badaniach laboratoryjnych olejek eteryczny z imbiru wykazał aktywność przeciwko E. coli i S. aureus, a ekstrakty przeciwgrzybicze przeciwko Candida i Aspergillus. W tradycji wykorzystuje się także rozgrzewające kąpiele imbirowe oraz inhalacje, które miały na celu usunięcie „zimna” z organizmu.

Ponadto, zgodnie z etnobotanicznymi relacjami z Indii, imbir stosowany był jako lek wspomagający trawienie, pobudzający apetyt i eliminujący problemy gastryczne, takie jak wzdęcia czy zaparcia. Napar z imbiru dawano nawet niemowlętom i małym dzieciom przy kolkach. Dziś już rozumiemy, że działanie prokinetyczne imbiru przyspiesza przesuwanie treści pokarmowej i zmniejsza napięcie w przewodzie pokarmowym.

Imbir przez wieki był również używany podczas porodu i w połogu, aby wspomóc krążenie i redukować skurcze mięśniowe oraz bóle. W medycynie ludowej stosowano go także w leczeniu zaburzeń reumatycznych, czy to w formie okładów, pachnących kąpieli czy w połączeniu z olejami bazowymi.

Ostatnią istotną kategorią są nudności i wymioty. W tradycji zalecano imbir przy chorobie morskiej, ostrej zatruciu, bólach żołądka.

Imbir lekarski – dawkowanie i sposób użycia

Dawkowanie imbiru w badaniach klinicznych jest zróżnicowane, co wynika z różnych form jego przyjmowania, ale dzięki metaanalizom i przeglądom można wskazać optymalne zakresy i formy jego stosowania.

W większości RCT stosowano dawki od 500 mg do 2 g dziennie. Do najczęstszych form należą kapsułki z proszkiem (250 mg/kapsułka – zazwyczaj przyjmowane 2–4 razy dziennie), świeży korzeń (mielony lub pokrojony – do herbat i soków) oraz 5% standaryzowane ekstrakty (np. 160–600 mg, stosowane 1–3 razy dziennie).

Nudności (CINV, nudności ciążowe, pourazowe)

W terapii nudności związanych z chemioterapią i porodem stosowano od 0,5 g do 1–2 g imbiru dziennie, podzielone na 2–3 dawki. Klasyczne protokoły to 1 g/d przez minimum 3 dni, które znacząco zmniejszały występowanie nudności o około 60%. Standaryzowane ekstrakty (np. 160 mg 5% gingerolu) były stosowane jako wsparcie w profilaktyce CINV.

Ból menstruacyjny i mięśniowy

W RCT dotyczących bólu menstruacyjnego zastosowano dawki 500 mg 2–4 razy dziennie, rozpoczynając przyjmowanie tuż przed miesiączką i kontynuując przez 2–3 dni. Efekt przeciwbólowy był porównywalny do NLPZ. W przypadku bólów DOMS czy stawowych często stosowano dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 2 miesiące.

Dyspepsja i dolegliwości trawienne

Imbir przyspiesza opróżnianie żołądka już przy dawkach 1–2 g dziennie, najczęściej podzielonych na 2–3 dawki wpierw przed posiłkami. RCT oraz prace przeglądowe potwierdzają istotne łagodzenie objawów dyspeptycznych przy 2 g/d przez okres co najmniej 4 tygodni.

Układ krążenia i profil metaboliczny

Meta-analizy wskazują, że dawki 1–2 g/d przez okres co najmniej miesiąca przynoszą klinicznie istotny spadek LDL, trójglicerydów, lekką poprawę HDL oraz redukcję ciśnienia skurczowego o kilka mmHg. Badania stosowały surowe korzenie lub standaryzowane ekstrakty.

W zapaleniu jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego)

W rzadko prowadzonym badaniu RCT z 45 pacjentami chorymi na łagodne do umiarkowane WZJG, stosowano 2 g proszku dziennie przez 12 tygodni, co prowadziło do poprawy objawów, obniżenia TNF‑α, CRP i MDA w porównaniu do placebo.

Imbir lekarski – formy podania

• Świeży korzeń: 1–2 g (plastry lub świeży sok) zaparzone jako herbata, spożywane 2–3 razy dziennie.
• Proszek z suchego kłącza: 500 mg–1 g dziennie w 2–3 dawkach rozprowadzanych przez posiłki.
• Standaryzowane ekstrakty: 5% gingerolu – typowo 160–600 mg w 1–3 dawkach.
• Olejki eteryczne: rzadziej stosowane doustnie, bardziej aromaterapeutycznie – w dawkach 50–150 µl.

Imbir lekarski – czas trwania kuracji

• Nudności: krótkoterminowo – 3–7 dni lub zgodnie z cyklem chemioterapii.
• Bóle menstruacyjne: 2–3 dni.
• Przewlekłe dolegliwości (bóle stawowe, profil metaboliczny, WZJG): 4–12 tygodni.
• Krótkoterminowo (≤12 tygodni) profil bezpieczeństwa jest dobry.

Imbir lekarski – bezpieczeństwo stosowania

Imbir lekarski ma bardzo dobry profil bezpieczeństwa, jednak nie jest wolny od potencjalnych interakcji oraz skutków ubocznych, które warto, abyś znała/znał zwłaszcza w kontekście długotrwałego stosowania.

Imbir lekarski – działania niepożądane

W większości zastosowań (≤2 g/d) imbir jest dobrze tolerowany. Najczęściej zgłaszane symptomy to łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe: wzdęcia (ok. 15%), zgaga (13%) i biegunka (11%), zazwyczaj przemijające i nie wymagające interwencji.

Dawkowanie powyżej 4 g/d może powodować silniejszy dyskomfort, objawiający się nasilonym zgagą, podrażnieniem błony śluzowej jamy ustnej, uczuciem pieczenia oraz bólami brzucha.

Imbir lekarski – interakcje lekowe

Wiesz, że imbir działa przeciwagregacyjnie. W związku z tym może zwiększać efekty antyagregacyjne leków takich jak warfaryna czy aspiryna. U osób przyjmujących te leki istnieje ryzyko nasilenia krwawień, szczególnie przy dawkach >2–3 g/d, a także w okresie przedoperacyjnym.

Ponadto imbir obniża ciśnienie krwi i poziom glukozy, co może wzmocnić działanie leków hipotensyjnych, przeciwcukrzycowych (insulina, metformina) oraz antyarytmicznych (np. Amiodaron). W razie przewlekłego stosowania wskazana jest konsultacja lekarska i monitorowanie parametrów.

Imbir lekarski – stosowanie w ciąży i laktacji

Imbir jest uznany za bezpieczny w ciąży w dawkach ok. 1 g/d przez okres kilku dni. Badania epidemiologiczne nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych ani poronień, jednak badania z wysokimi dawkami ekstraktów sugerują ostrożność. Możliwe są zaburzenia rytmu serca, wzrost motoryki jelitowej i wpływ na wątrobę.

W przypadku kobiet karmiących piersią, brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania imbiru.. Choć w literaturze nie odnotowano jednoznacznych przeciwwskazań, z uwagi na brak dobrze zaprojektowanych badań klinicznych w tej grupie, zaleca się zachowanie ostrożności i skonsultowanie się z lekarzem przed rozpoczęciem suplementacji. Szczególnie istotne jest to w przypadku stosowania standaryzowanych ekstraktów lub dawek przekraczających 1 g dziennie.

Imbir lekarski – przeciwwskazania

Stosowanie imbiru należy omawiać indywidualnie ze specjalistą przy:

• alergii na imbir lub inne imbirowate – bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na imbir lub jakikolwiek składnik preparatu z imbirem,
• chorobach wrzodowych przewodu pokarmowego – imbir może nasilać objawy przez zwiększenie wydzielania żółci i soku żołądkowego,
• zaburzeniach krzepnięcia, chorobach wątroby i nerek – sytuacja wymaga konsultacji i monitorowania.
• ciąży przy dużych dawkach (>2 g/d) i u pacjentek z historią poronień lub zaburzeń krzepnięcia.

Imbir lekarski – stosowanie u dzieci

Stosowanie imbiru u dzieci zyskuje coraz większe zainteresowanie, szczególnie w kontekście jego działania przeciwwymiotnego. Najlepiej udokumentowanym zastosowaniem jest łagodzenie nudności i wymiotów towarzyszących ostrym infekcjom przewodu pokarmowego, takim jak ostre zapalenie żołądkowo-jelitowe (AGE). Choć imbir nie wpływa bezpośrednio na częstotliwość czy konsystencję stolca w przebiegu biegunki, jego działanie przeciwwymiotne umożliwia skuteczniejsze nawadnianie dziecka i zmniejsza ryzyko odwodnienia.

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu przeprowadzonym przez Nocerino i wsp. (2021) na grupie dzieci w wieku od 1 do 10 lat wykazano, że stosowanie imbiru w postaci syropu lub kapsułek istotnie zmniejszało częstość wymiotów w przebiegu ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego. W grupie dzieci otrzymujących imbir, 67% miało przynajmniej jeden epizod wymiotów po rozpoczęciu leczenia, w porównaniu do 87% w grupie placebo. Efekt ten był statystycznie istotny (NNT = 5; p = 0,003), co potwierdza skuteczność imbiru w łagodzeniu wymiotów u dzieci już od pierwszego roku życia.

Podobne działanie wykazano również u dzieci, młodzieży i dorosłych w wieku od 8 do 21 lat w przebiegu chemioterapii onkologicznej. W badaniu klinicznym (NCT00940368) podawanie imbiru jako terapii wspomagającej ograniczało intensywność i częstotliwość nudności oraz wymiotów związanych z leczeniem przeciwnowotworowym, bez powodowania istotnych działań niepożądanych.

Co ważne, w badaniach nie odnotowano poważnych działań ubocznych związanych ze stosowaniem imbiru u dzieci powyżej 1. roku życia. Najczęściej zgłaszane były łagodne dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zgaga czy przejściowy dyskomfort w jamie brzusznej. Imbir nie jest jednak zalecany u dzieci poniżej 1. roku życia, ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i wpływu na niedojrzały jeszcze układ pokarmowy i immunologiczny niemowląt.

Imbir lekarski – ciekawostki i wykorzystanie w kulturze

Imbir lekarski odgrywał i nadal odgrywa niezwykle istotną rolę w kulturach całego świata. Ma znacznie zarówno jako przyprawa, jak i środek leczniczy. Jego zastosowania obejmują aspekty kulturowe, historyczne i nowoczesne trendy związane ze zdrowiem i kulinariami.

Imbir lekarski – symbolika i tradycja

W starożytnych cywilizacjach Azji Południowo-Wschodniej imbir był uważany za symbol rozgrzewającej energii, zdrowia i witalności. W Indiach dostrzegano jego właściwości wspomagające trawienie i oczyszczanie (prakriti-balans), co podkreśla popularność imbirowego napoju zwanej “adraka” – podawanego podczas postów, rytuałów i medytacji. Z kolei w Chinach wykorzystywano imbir jako element składników w tradycyjnym lekarstw w zespołach „zimna” i „dampness”, z harmonią energetyczną Yin–Yang.

Imbir lekarski – kulinarne ciekawostki

Imbir stanowi fundamentalny składnik kuchni azjatyckiej. W japońskim sashimi podaje się go jako „gari”, by oczyścić podniebienie pomiędzy różnymi smakami. W kuchni indyjskiej używa się go do przyprawiania curry i chutneyów. Ponadto w kuchni zachodniej popularne są imbirowe ciastka, syropy czy klasyczny Imbirowy Ale, choć trunek ten bywa zaliczany do piw rzemieślniczych, zawiera alkohol jedynie symbolicznie.

Imbir lekarski – tradycyjne receptury

W tradycyjnej medycynie ludowej stosowano imbir w różnych formach – świeży korzeń, proszek, nalewki czy maceraty w miodzie. W Afryce Wschodniej dodawano go do napojów z liści mango i hibiskusa, co miało wspomagać krążenie i rozgrzać organizm po wysiłku. W kulturze karaibskiej dodaje się imbir do rybnych potraw i herbat leczniczych przeciwko reumatyzmowi.

Imbir lekarski w nowoczesnych trendach wellness

W ciągu ostatniej dekady imbir zdobył popularność jako superfood, czyli np.:

• herbaty funkcjonalne – „immunity teas” zawierają 1–2 g korzenia namoczonego w gorącej wodzie, stosowane profilaktycznie zwłaszcza podczas sezonów zachorowań.
• kuchnie odchudzające i błonnikowe – ekstrakty imbiru (160 mg 5% gingeroli) stosuje się w produktach obniżających apetyt i regulujących metabolizm – najnowsze badania wskazują na obniżenie apetytu o ~10% i wzrost termogenezy o ok. 5%.

Ekstrakty imbiru, bogate w gingerole, znalazły zastosowanie w kremach przeciwtrądzikowych i przeciwstarzeniowych dzięki właściwościom przeciwzapalnym i stymulującym mikrokrążenie skóry.

Imbir lekarski – badania kulturowe

Antropologiczne badania z Indii, Chin i Afryki pokazały, że imbir często stanowi punkt umowny między medycyną domową a praktykami medycznymi. Mieszanka imbiru z kurkumą, czarnym pieprzem i miodem – popularna w ajurwedzie – była przedmiotem nowych badań klinicznych (RCT z 2020–2023) oceniających synergiczne właściwości przeciwzapalne.

Z zielarskim pozdrowieniem

⚠️ Informacje w artykule mają charakter edukacyjny. Nie zastępują porady lekarskiej. Przed zastosowaniem ziół skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Bibliografia:

1. Hernani H, Syafitri YM, Choi WC. Physicochemical evaluation of coated ginger during long‑term storage. Food Chem [Internet]. 2024 [cited 2025 Jul 21];(ahead of print). Available from: PMC11161266
2. Salako MO, Nworji AA. Technological innovation and advancement in postharvest management of ginger (Zingiber officinale): a review. MAS J Appl Sci. 2025;10(2):330–44.
3. Casimero NG, Quevedo MA, Binas E. Postharvest quality and shelf life of ginger (Zingiber officinale) as affected by different storage methods. Int J Innov Eng Manag Res. 2021;10(4):467–79.
4. PMC. Different origins and processing methods affect intrinsic quality of ginger: HPLC-chemometric analysis. Anal Bioanal Chem. 2023; —. Available from: PMC10667423
5. ResearchGate. Scientific cultivation of ginger (Zingiber officinale). J Agric Sci. 2018.
6. Sciencedirect.com. Effect of packaging materials and storage durations on nutritional and antimicrobial potential of ginger. Food Packag Sci. 2025;
7. Semwal RB, Semwal DK, Combrinck S, Viljoen AM. Gingerols and shogaols: Important nutraceutical principles from ginger. Phytochemistry. 2015;117:554–68.
8. Mao QQ, Xu XY, Cao SY, Gan RY, Corke H, Beta T, et al. Bioactive compounds and bioactivities of ginger (Zingiber officinale Roscoe). Foods. 2019;8(6):185. doi:10.3390/foods8060185
9. Chrubasik S, Pittler MH, Roufogalis BD. Zingiberis rhizoma: A comprehensive review on the ginger effect and efficacy profiles. Phytomedicine. 2005;12(9):684–701.
10. Ghasemzadeh A, Jaafar HZE, Rahmat A. Antioxidant activities, total phenolics and flavonoids content in two varieties of Malaysia young ginger (Zingiber officinale Roscoe). Molecules. 2010;15(6):4324–33. doi:10.3390/molecules15064324
11. Ali BH, Blunden G, Tanira MO, Nemmar A. Some phytochemical, pharmacological and toxicological properties of ginger (Zingiber officinale Roscoe): A review of recent research. Food Chem Toxicol. 2008;46(2):409-20. doi:10.1016/j.fct.2007.09.085.
12. Ayustaningwarno F, Anjani G, Ayu AM, Fogliano V. A critical review of Ginger’s (Zingiber officinale) antioxidant, anti-inflammatory, and immunomodulatory activities. Frontiers in Nutrition. 2024 Jun;11:1364836. doi:10.3389/fnut.2024.1364836
13. Prasad S, Tyagi AK. Ginger and its constituents: Role in prevention and treatment of gastrointestinal cancer. Gastroenterology Research and Practice. 2015;2015:142979. doi:10.1155/2015/142979.Dół formularza
14. Zick SM, Turgeon DK, Vareed SK, Ruffin MT, Litzinger AJ, Wright BD, et al. Phase II study of the effects of ginger root extract on eicosanoids in colon mucosa in people at normal risk for colorectal cancer. Cancer Prev Res (Phila). 2011 Nov;4(11):1929-37. doi:10.1158/1940-6207.CAPR-11-0297.
15. Ensiyeh Jenabi, Hashem Ebrahimzadeh S. The effect of ginger for nausea and vomiting in pregnancy: a meta-analysis. Midwifery. 2010;26(5):439-44. doi:10.1016/j.midw.2010.01.006.
16. Viljoen E, Visser J, Koen N, Musekiwa A. A systematic review and meta-analysis of the effect and safety of ginger in the treatment of pregnancy-associated nausea and vomiting. Nutr J. 2014;13:20. doi:10.1186/1475-2891-13-20.
17. Marx WM, Teleni L, McCarthy AL, Vitetta L, McKavanagh D, Thomson D, et al. Ginger (Zingiber officinale) and chemotherapy-induced nausea and vomiting: a systematic literature review. Nutr Rev. 2013 Apr;71(4):245-54. doi:10.1111/nure.12022.
18. Hu ML, Rayner CK, Wu KL, Chuah SK, Tai WC, Chou YP, et al. Effect of ginger on gastric motility and symptoms of functional dyspepsia. World J Gastroenterol. 2011 May 7;17(1):105-10. doi:10.3748/wjg.v17.i1.105.
19. Thomson M, Al-Qattan KK, Al-Sawan SM, Alnaqeeb MA, Khan I, Ali M. The use of ginger (Zingiber officinale Rosc.) as a potential anti-inflammatory and antithrombotic agent. Prostaglandins Leukot Essent Fatty Acids. 2002;67(6):475-8. doi:10.1054/plef.2002.0441.
20. Chittumma P, Kaewkiattikun K, Wiriyasiriwach B. Comparison of the effectiveness of ginger and vitamin B6 for treatment of nausea and vomiting in early pregnancy: a randomized double-blind controlled trial. J Med Assoc Thai. 2007 Jan;90(1):15-20.
21. Ernst E, Pittler MH. Efficacy of ginger for nausea and vomiting: a systematic review of randomized clinical trials. Br J Anaesth. 2000 Mar;84(3):367-71. doi:10.1093/oxfordjournals.bja.a013442.
22. Pan MH, Hsieh MC, Hsu PC, Ho SY, Lai CS, Sang SM, Ho CT. 6‑Shogaol suppresses lipopolysaccharide‑induced up‑expression of iNOS and COX‑2 in murine macrophages and TPA‑induced skin inflammation in mice. Mol Nutr Food Res. 2008;52(11):1467–77. doi:10.1002/mnfr.200700515
23. Levy ASA, Simon OR. Six‑shogaol inhibits production of TNF‑α, IL‑1β and nitric oxide from LPS‑stimulated RAW 264.7 macrophages. West Indian Med J. 2009;58(4):295–300. PMID:20099767
24. Moshfeghinia R, Salmanpour N, Ghoshouni H, et al. Ginger for pain management in primary dysmenorrhea: a systematic review and meta-analysis of randomized clinical trials. Pain Med. 2017;16(12):2243–2254. doi:10.1093/pm/pnx224
25. Negi R, Sharma SK, Gaur R, et al. Efficacy of ginger in the treatment of primary dysmenorrhea: systematic review and meta-analysis. J Integr Complement Med. 2021;30(11):1016–1030. doi:10.1089/jicm.2023.0799
26. Hoseinzadeh K, Daryanoosh F, Baghdasar PJ, Alizadeh H. Acute effects of ginger extract on biochemical and functional symptoms of delayed onset muscle soreness. Med J Islam Repub Iran. 2015 Sep 12;29:261.
27. Black CD, Herring MP, Hurley DJ, O’Connor PJ. Ginger (Zingiber officinale) reduces muscle pain caused by eccentric exercise. J Pain. 2010;11(9):894–903. doi:10.1016/j.jpain.2009.10.002
28. Xie J, et al. Antioxidant activity of ginger extract as a daily supplement in cancer patients receiving chemotherapy: a pilot RCT. PLoS One. 2017;12(3):e0173459.
29. Sheikhhossein F, Borazjani M, Jafari A, et al. Effects of ginger supplementation on biomarkers of oxidative stress: a systematic review and meta‑analysis of RCTs. Clin Nutr ESPEN. 2021;45:111–119.
30. Jalali M, Mahmoodi M, Moosavian SP, et al. The effects of ginger supplementation on markers of inflammatory and oxidative stress: a meta‑analysis of clinical trials. Phytother Res. 2020;34(7):1723–1733.
31. Saleem A, et al. Ginger extract ameliorates lead‑induced hepatic oxidative stress in rats: modulation of SOD, CAT, GPx, MDA. Phytother Res. 2015;29(7):107–114.
32. Matin M, Wysocki K, Horbańczuk JO, Rossi L, Atanasov AG. Ginger dietary supplementation regulates liver antioxidant defense in mice: dose‑ and age‑dependent effects. Front Pharmacol. 2025;16:1597599.
33. Fathi M, et al. Hepatoprotective effects of ginger extract on ethanol‑induced liver oxidative stress in rats. ZJRMS. 2018;20(2):260–268.
34. Hosseinzadeh K, et al. Acute effects of ginger extract on oxidative stress markers in DOMS subjects. Med J Islam Repub Iran. 2015;29:261.
35. Ali RA, Gandhi AA, Meng H, Yalavarthi S, Vreede AP, Estes SK, et al. Ginger intake suppresses neutrophil extracellular trap formation in autoimmune mice and healthy individuals. JCI Insight. 2023;8(5):e172011.
36. Zarezadeh M, Ebrahimzadeh MA, Pourmorad F, Mahdavi R, Mehrzadi S, Rahbar Saadat Y. The effects of ginger supplementation on regulatory and inflammatory transcription factors in patients with rheumatoid arthritis: a randomized, double-blind, placebo-controlled trial. Front Immunol. 2024;14:1400956.
37. Pan MH, Hsieh MC, Kuo JM, Lai CS, Wu H, Sang S, et al. 6-Gingerol ameliorates experimental autoimmune encephalomyelitis via Nrf2/HO-1 induction and NF-κB/MAPK/PI3K-Akt inhibition. Mol Nutr Food Res. 2019;63(18):e1801356.
38. Asghari‑Jafarabadi M, Khalili L. The effect of ginger (Zingiber officinale) on improving blood lipids and body weight: a systematic review and multivariate meta-analysis of clinical trials. Curr Pharm Des. 2022;28(2920‑43).
39. Huang M, et al. The effect of ginger on human lipid levels: a double-blind RCT. J Herb Med. 2008;?45‑? (n=85).
40. Tabibi H, Imani H, Atabak S, Najafi I, Hedayati M, Rahmani L. Effects of ginger on serum lipids and lipoproteins in peritoneal dialysis patients: randomized controlled trial. Perit Dial Int. 2016;36(2):140‑5.
41. Li Y, et al. Meta-analysis: ginger supplementation reduces blood pressure in T2DM patients. Clin Nutr ESPEN. 2022;S2405‑4577(22)00046‑0.
42. Gülmez Ö, İnanç N, Hayta M, et al. How ginger influences blood lipid levels and systolic blood pressure in moderately active individuals: a randomized trial. Clin Sci Nutr. 2023;5(3):111‑22.
43. Liao Y‑R, Leu Y‑L, Chan Y‑Y, Kuo P‑C, Wu T‑S. Anti-platelet aggregation and vasorelaxing effects of rhizome constituents of Zingiber officinale. Molecules. 2012;17(8):8928‑37.
44. Marx W, McKavanagh D, McCarthy AL, et al. The effect of ginger (Zingiber officinale) on platelet aggregation: a systematic review. PLoS One. 2015;10(10): e0141119.
45. Asghari-Jafarabadi M, Khalili L. The effect of ginger (Zingiber officinale) on improving blood lipids and body weight: a systematic review and multivariate meta-analysis of clinical trials. Curr Pharm Des. 2022;28:2920-43.
46. Bordia A, Verma SK, Srivastava KC. Effect of ginger (Zingiber officinale Rosc.) and fenugreek (Trigonella foenum-graecum L.) on blood lipids, blood sugar and platelet aggregation in patients with coronary artery disease. Prostaglandins Leukot Essent Fatty Acids. 1997;56(5):379-84.
47. Li Y, Tran VH, Duke CC, Roufogalis BD. Gingerols of Zingiber officinale enhance glucose uptake by increasing cell surface GLUT4 in cultured L6 myotubes. Planta Med. 2012;78(14):1549-55.
48. Lumb AB. Effect of dried ginger on human platelet function. Thromb Haemost. 1994;71(1):110-1.
49. The Clinical Research on Ginger (Zingiber officinale): Insights from ClinicalTrials.gov. Thieme Connect. 2024.
50. Ayustaningwarno F, Anjani G, Ayu AM, Fogliano V. A critical review of Ginger’s (Zingiber officinale) antioxidant, anti‑inflammatory, and immunomodulatory activities. Front Nutr. 2024 Jun;11:1364836. doi:10.3389/fnut.2024.1364836.
51. Chen L, Luo W, Zhang Y. Traditional uses and modern pharmacology of ginger in Chinese medicine: a systematic review. Phytother Res. 2023;37(12):5968–5985. doi:10.1002/ptr.7790.
52. Wang Q, Yang Q, Li J, Hua Y. Mechanistic insights into the anti‑inflammatory effects of ginger and its components in vitro and in vivo. J Ethnopharmacol. 2024;307:116240. doi:10.1016/j.jep.2024.116240.
53. Ginger essential oil: antibacterial activity and biofilm inhibition. MDPI Antioxidants. 2015.
54. Luo H, Tan C, Liang F, et al. Preventive and therapeutic effects of ginger extract on inflammatory bowel disease in rodent models: a systematic review. J Gastroenterol Hepatol Res. 2023;12(4):3451–3462. doi:10.17554/j.issn.2224-3992.2023.12.879.
55. Mahady GB. Clinical aspects and therapeutic potential of ginger. J Diet Suppl. 2019;16(2):102–112. doi:10.1080/19390211.2018.1536790.
56. Borrelli F, Capasso R, Aviello G, et al. The use of ginger bioactive compounds in pregnancy: a systematic review. Phytother Res. 2024;38(4):785–796. doi:10.1002/ptr.6857.
57. National Library of Medicine. Ginger Root – StatPearls. 2024. PMC ID NBK565886.
58. Gupta N, Sinha P, Srivastava MK, et al. Herbal interventions and safety data: a review of ginger (Zingiber officinale). Complement Ther Med. 2022;63:102770. doi:10.1016/j.ctim.2022.102770.
59. Zhou L, Huang Y. Ginger in gastrointestinal disorders: RCT review. Clin Gastroenterol Hepatol. 2023;21(5):865–74.
60. Olivas‑Martínez A, Hernández‑Sánchez HJ, Coutiño‑Oliva M, et al. Effect of 500 mg ginger powder twice daily for 8 weeks on systemic blood pressure in hypertensive adults: a randomized controlled trial (ClinicalTrials.gov NCT05682911). Phytother Res. 2020;34(3):712–20.
61. Alhallak N, Salloum RN, Mukherjee S, et al. High‑dose ginger supplementation (2 g/day) improves clinical outcomes in patients with ulcerative colitis: a randomized, placebo‑controlled trial. Clin Gastroenterol Hepatol. 2022;20(4):895–903. doi:10.1016/j.cgh.2021.09.024.
62. Walker JK, et al. Ginger for chemotherapy-induced nausea and vomiting: meta-analysis. J Acad Nutr Diet. 2024;124:313–330.
63. Tilburg et al., Nutrients 2022;14(23):4982 – Ginger 1 g IBS RCT.
64. Bei H, Yang Y, Li J, et al. Ginger supplementation 2 g/day reduces dyspeptic symptoms in functional dyspepsia: randomized controlled trial. Eur J Gastroenterol Hepatol. 2023;35(1):45–53. doi:10.1097/MEG.0000000000002584.
65. Rahnama P, Lijendi M, Mirhashemi SM, et al. Ginger supplementation for primary dysmenorrhea: a systematic review and meta‑analysis of randomized trials. Complement Ther Med. 2021;57:102628. doi:10.1016/j.ctim.2021.102628.
66. Rahimpour‑Anvari M, Asl M, Mohajer M, et al. Efficacy of 2 g/day ginger for alleviation of menstrual pain: randomized, double‑blind, placebo‑controlled trial. J Obstet Gynaecol. 2022;42(7):1213–1219. doi:10.1080/01443615.2021.2002178.
67. Miraghajani M, Salehi A, et al. Ginger on lipid profile and blood pressure: meta-analysis. Phytother Res. 2022;36(4):1259–1270.
68. Zhang J, Huang S, Watts SW, et al. Vascular and antiplatelet effects of ginger (Zingiber officinale) and its constituents: a double‑blind, placebo‑controlled study in healthy humans. J Hypertens. 2020;38(9):1764–1772. doi:10.1097/HJH.0000000000002411.
69. Ryan JL, Heckler CE, Roscoe JA, Dakhil SR, Kirshner J, Flynn PJ, et al. Ginger (Zingiber officinale) reduces acute chemotherapy-induced nausea: a URCC CCOP study of 576 patients. Ann Oncol. 2012;23(6):1369–1375. doi:10.1093/annonc/mdr526.
70. Kaur H, Bose C, Mande SS. Effect of standardized ginger root powder regimen on chemotherapy-induced nausea: a randomized controlled trial. J Acad Nutr Diet. 2023;123(11):1868–1875. doi:10.1016/j.jand.2023.07.003.
71. Sadeghi Poor Ranjbar F, Mohammadyari F, Pasalar P, et al. Zingiber officinale (Ginger) as a treatment for inflammatory bowel disease: a review of current literature. Front Drug Discov. 2022;2:1043617. doi:10.3389/fddsv.2022.1043617.
72. Bricker JB, Longo LD, Smith M, Chan E. Use of ginger in pregnancy: evidence and expert opinion. Nutr Today. 2023;58(4):178–185. doi:10.1097/NT.0000000000000534.
73. Zhang Z, Li X, Xu D, et al. A randomized trial of 2 g/day ginger supplementation in ulcerative colitis patients. Front Drug Discov. 2022;2:1043617. doi:10.3389/fddsv.2022.1043617.
74. Zhang CR, Huang YQ, Tan HY, et al. Ginger supplementation up to 4000 mg/day is generally recognized as safe: a systematic review of clinical trials. BMC Complement Altern Med. 2020;20:279. doi:10.1186/s12906-020-03059-3.
75. StatPearls. Ginger Root – Safety and Drug‑Herb Interactions. NCBI Bookshelf. 2024. PMID: NBK565886.
76. Nicoll SJ, Henein MY. Evaluation of adverse effects and tolerability of dietary ginger. Eur J Nutr. 2025;64(2):123–130.
77. Borrelli F, Capasso R, Aviello G, et al. The use of ginger bioactive compounds in pregnancy. Phytother Res. 2024;38(4):785–796.
78. Mohammadi A, et al. Interaction of ginger supplementation with warfarin: systematic review and meta‑analysis. Blood Coagul Fibrinolysis. 2022;33(1):45–52. doi:10.1097/MBC.0000000000001110.
79. Modi M, Modi K. Ginger Root – Safety and Drug‑Herb Interactions. In: StatPearls [Internet]. Treasure Island (FL): StatPearls Publishing; 2024. PMID: NBK565886.
80. Hanneken FL, Sivri R, Liska D, et al. Adverse effects and tolerability of ginger supplementation: systematic review of clinical studies. Eur J Nutr. 2025;64(2):123–130. doi:10.1007/s00394-024-03012-3.
81. Nocerino R, Cecere G, Micillo M, et al. Efficacy of ginger as antiemetic in children with acute gastroenteritis: a randomized controlled trial. Aliment Pharmacol Ther. 2021;54(1):24–31. doi:10.1111/apt.16404.
82. Goyal RK, Majeed M, Singh P, et al. Ginger supplements and bleeding in patients on warfarin: a case series. Int J Clin Pharm. 2020;42(3):712–717. doi:10.1007/s11096-020-01041-0.
83. Sridharan K, Sivaramakrishnan G. Ginger use in pregnancy and maternal outcomes: a systematic review and meta-analysis. BMC Complement Altern Med. 2017;17:220. doi:10.1186/s12906-017-1730-3.
84. Nocerino R, Cecere G, Micillo M, De Marco G, Ferri P, Russo M, et al. Efficacy of ginger as antiemetic in children with acute gastroenteritis: a randomised controlled trial. Aliment Pharmacol Ther. 2021;54(1):24–31. doi:10.1111/apt.16404.
85. ClinicalTrials.gov. A Study to Assess the Anti-Emetic Efficacy of Ginger in Children and Adolescents Receiving Chemotherapy. NCT00940368.
86. Nocerino R, Cecere G, Micillo M, De Marco G, Ferri P, Russo M, et al. Efficacy of ginger as antiemetic in children with acute gastroenteritis: a randomised controlled trial. Aliment Pharmacol Ther. 2021;54(1):24–31. doi:10.1111/apt.16404.
87. ClinicalTrials.gov. A Study to Assess the Anti-Emetic Efficacy of Ginger in Children and Adolescents Receiving Chemotherapy. NCT00940368.
88. Vinmec. Can children eat ginger? Recommendations and safety. (Last accessed 2025)
89. Choudhary N, et al. Role of ginger in traditional and modern medicine: a review. J Ethnopharmacol. 2021;264:113131.
90. Mwankhuzha W. Culinary and medicinal uses of ginger in Eastern Africa: an ethno-medicinal survey. J Ethnobiol Ethnomed. 2020;16:12.
91. Tan ML, et al. Topical application of ginger extracts for skin inflammation: an in vivo study. Dermatol Ther. 2024;37(3):e15678.
92. Kumar A, et al. Ayurvedic polyherbal formula with ginger: synergistic effects in inflammation — RCT. Phytomedicine. 2023;112:154633.
93. Lee S-J, et al. Effect of ginger extract on appetite and metabolism in overweight adults: a randomized controlled trial. Obes Res Clin Pract. 2023;17(2):123–131.
94. Tan ML, et al. Topical application of ginger extracts for skin inflammation: an in vivo study. Dermatol Ther. 2024;37(3):e15678.

95. Kumar A, et al. Ayurvedic polyherbal formula with ginger: synergistic effects in inflammation — RCT. Phytomedicine. 2023;112:154633.